فن های محوری را می توان بر اساس ابعاد و نوع درایو طبقه بندی کرد.
فن های محوری در طیف وسیعی از اندازه ها، از اندازه تخته-تا اتاق- وجود دارند.
فن های محوری بر اساس روش درایو خود در دو نوع AC و DC موجود هستند. فن های AC معمولا دارای ولتاژ نامی بالای 100 ولت هستند، در حالی که فن های DC در ولتاژهای پایین تر مانند 3، 5، 12، 24 یا 48 ولت DC کار می کنند.
از ویژگی های عملکردی فن های محوری می توان به جریان هوای بالا، فشار کم و صدای عملکرد نسبتا کم اشاره کرد.
در مقایسه با فنهای سانتریفیوژ، فنهای محوری دارای جریان هوا به موازات محور فن هستند که جریان هوای با حجم{{0}بالا، فشار کم{1} را فراهم میکنند و معمولاً بیصداتر کار میکنند.
در سطح بینالمللی، استانداردهای بهرهوری انرژی برای فنهای محوری شامل استاندارد اتحادیه اروپا EN 1991 و استاندارد ایالات متحده ANSI/UL 107-2008 است که استاندارد اتحادیه اروپا به درجههای A+، A++، A+++ و A- طبقهبندی میشود. در چین، «محدودیتهای بازده انرژی و درجههای بهرهوری انرژی برای هواکشها» که در سال 2024 اجرا شد، حداقل آستانه بهرهوری انرژی را تا 8 درصد افزایش داد.